Spóźnienie i wcześniejsze opuszczenie polowania

Myśliwy, który spóźnił się na polowanie, może wziąć w nim udział za zgodą prowadzącego polowanie, nie wcześniej niż po zakończeniu rozpoczętego pędzenia; nie może żądać powtórzenia losowania stanowisk i zajmuje stanowiska według wskazań prowadzącego polowanie.

Uczestnik polowania, który zamierza opuścić polowanie przed jego zakończeniem, może to zrobić w przerwie między pędzeniami i po powiadomieniu prowadzącego polowanie.

Do obowiązków prowadzącego polowanie należy poinformowanie wszystkich uczestników o dołączeniu lub wycofaniu się uczestnika polowania.

Udział psów na polowaniach

Fot: zwierzosfera.pl

Psy wolno, a nawet trzeba używać podczas niektórych polowań zbiorowych oraz indywidualnych.

Obowiązkowo należy zapewnić udział psa przy poszukiwaniu postrzałka zwierzyny grubej!

Obowiązkiem myśliwego jest poszukiwanie postrzałka, a bez możliwości zapewnienia udziału psa w poszukiwaniach postrzałków zwierzyny grubej praktycznie nie możemy polować. Dlatego pies nie musi brać udziału w polowaniu, ale powinien być łatwo dostępny, np. u myśliwego mieszkającego w pobliżu.

Możemy poszukiwać postrzałki także poza granicami obwodu, w którym polowaliśmy, ale pies musi być cały czas trzymany na otoku i musimy o fakcie poszukiwań powiadomić dzierżawcę lub zarządcę tego obwodu nie później niż 12 godzin od rozpoczęcia poszukiwań.

Polowanie z psami może odbywać się w okresie od 1 października do 31 stycznia – ograniczenie to nie dotyczy polowań na ptactwo łowne, na drapieżniki i przy poszukiwaniu postrzałka. Poza tym okresem psa wolno prowadzić wyłącznie na otoku.

Ograniczenie do ww. dat wyklucza polowania z psami na kozy i koźlęta sarny, gdyż w tym czasie nie ma polowań na nie.

Absolutnie nie wolno używać psów podczas polowań na zające

Podczas polowania na ptactwo łowne udział psa jest obowiązkowy, z tym że jeden pies przypada nie więcej na trzech myśliwych i to zarówno na polowaniu zbiorowym, jak i indywidualnym.

Pies na stanowisku może być za zgodą prowadzącego polowanie i musi być na otoku.

Podsumowując:

  • Nie wolno – polowanie na zające.
  • Obowiązkowo – postrzałek i ptactwo łowne.
  • Może być – drapieżniki.
  • Może być – od 1 października do 31 stycznia.

Odległość strzału na polowaniu

Fot: woodcock-hunting.com

Myśliwy może oddać strzał do zwierzyny znajdującej się w odległości:

  • 40 metrów w razie strzału śrutem lub kulą z broni gładkolufowej w każdym przypadku.
  • 40 metrów w razie strzału w miot na polowaniu zbiorowym z każdej broni z stanowiska naziemnego.
  • 80 metrów w razie strzału w miot na polowaniu zbiorowym z broni gwintowanej z ambon
  • 100 metrów w razie strzału kulą z broni gwintowanej przy wykorzystaniu otwartych przyrządów celowniczych na polowaniu indywidualnym.
  • 100 metrów w razie strzału kulą z broni gwintowanej, bez względu na rodzaj przyrządów celowniczych na polowaniu zbiorowym jeżeli strzał następuje poza miot.
  • 200 metrów w razie strzału kulą z broni gwintowanej przy wykorzystaniu optycznych przyrządów celowniczych na polowaniu indywidualnym.

Kiedy powinniśmy powstrzymać się od strzału

Fot: woodcock-hunting.com

Zwłaszcza w sytuacjach budzących wątpliwości natury etycznej!

Należą do nich:

  1. Okoliczności ograniczające skuteczność strzału, np. zwierzyna zasłonięta przez zarośla.
  2. Okoliczności uniemożliwiające podniesienia zwierzyny, np. trudno dostępny teren.
  3. Strzał do zwierzyny niewyrośniętej, np. młodych bażantów na początku sezonu.
  4. Strzał do zwierzyny pozostającej bez szans w spotkaniu z myśliwym, np. do zwierzyny przepływającej rzekę.
  5. Strzelanie do zwierzyny w legowiskach, śpiącej, przy punktach dokarmiania i wodopojach, podczas zażywania przez zwierzynę kąpieli wodnej lub błotnej, podczas aktu kopulacji, a także przebywającej na terenie zagrodzonym.
  6. Strzelanie w stado kuropatw.