Jakiej broni nie używamy do wykonywania polowań?

Fot: bestgun.pl

  • Pistoletów i rewolwerów.
  • Wojskowej broni strzeleckiej.
  • Broni bocznego zapłonu.
  • Broni automatycznej i półautomatycznej z magazynkiem, w którym mieści się więcej niż dwa naboje.
  • Broni typu Pump-Action.
  • Broni pneumatycznej.
  • Broni o lufach gwintowanych, przeznaczonej do strzelania amunicją charakteryzującą się energia pocisku mniejszą niż 1.000 J w odległości 100 m od lufy.
  • Wojskowej amunicji strzeleckiej i amunicji specjalnej.
  • Celowników noktowizyjnych, termowizyjnych i laserowych.

Kryteria myśliwskiej broni palnej w Polsce

Fot: grubykaliber.pl

Myśliwska broń palna musi spełniać w Polsce następujące kryteria:

  • przy maksymalnym załadowaniu można z niej oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów,
  • magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać co najwyżej dwa naboje,
  • energia pocisku w odległości 100 m od lufy musi wynosić nie mniej niż 1.000 J,
  • nie może to być broń krótka, tj. pistolety i rewolwery, choć naboje niektórych (zwłaszcza rewolwerów) z nich spełniają osiągi energetyczne.

Rozstrzyganie spornych strzałów

Fot: prawo.gazetaprawna.pl

Jeżeli dwóch lub więcej myśliwych strzela do tej samej zwierzyny, w wyniku czego zwierzyna padła, strzelający między sobą uzgadniają, który z nich ją ustrzelił.

Gdy nie ma porozumienia:

  • W przypadku strzału śrutem do zwierzyny drobnej – rozstrzyga prowadzący polowanie.
    • Decydujący jest strzał, który unieruchomił zwierzynę.
    • Przy równoczesnych strzałach – decyduje ten oddany z bliższej odległości – jak nie, ten oddany w lewą stronę.
    • W razie dostrzelenia przez innego myśliwego rannego ptaka, należy on do myśliwego, który go zranił.
  • W przypadku strzału kulą – każdy uczestnik sporu wyznacza arbitra spośród myśliwych biorących udział w polowaniu, arbitrzy wyznaczają superarbitra. Zespół arbitrów wydaje decyzję, od której nie ma odwołania.
    • Przy dwóch lub większej ilości celnych strzałów – decydujący jest pierwszy strzał unieruchamiający zwierzynę lub uznany za śmiertelny.
    • Dwa jednoczesne strzały uznane za śmiertelne – decyduje ten oddany z bliższej odległości – jak nie, ten oddany w lewą stronę.

Rozstrzygnięcie sporu musi nastąpić zaraz po podniesieniu sztuki spornej i zgłoszeniu o tym prowadzącemu polowanie.

Budowa i części składowe naboju śrutowego

a) Spłonka zapalająca – czyli mały ładunek wybuchowy inicjujący wybuch właściwego materiału wybuchowego.

b) Dno łuski – mosiężne okucie, w którym znajduje się spłonka zapalająca.

c) Korek papierowy – służący do osadzania spłonki.

d) Wewnętrzna wkładka tekturowa komory prochowej.

e) Łuska

  • Tekturowa (dawniej)
  • Plastykowa (obecnie)
  • Metalowa (bardzo rzadko)

f) Ładunek prochu.

g) Przybitka wojłokowa (filcowa) lub plastykowa – rodzaj korka oddzielającego w naboju śrutowym proch od śrutu.

h) Oklejki przybitki.

i) Ładunek śrutu – czasami znajduje się w plastykowym koszyczku.

j) Zatyczka od góry – niekiedy łuska zawijana jest od góry w tzw. gwiazdę i nie ma wówczas dodatkowej tekturowej lub plastykowej zatyczki.