Breneka

Popularna nazwa ciężkich pocisków monolitycznych przystosowanych do wystrzeliwania z broni gładkolufowej.

Są to ciężkie pociski, o dużej sile rażenia, wykorzystywane do strzelania do zwierzyny grubej (głównie dzików). Niesiona przez wystrzelony pocisk energia ok. 1500 – 1700 J oddana przy dużej masie własnej pocisku i przy małej prędkości czyni go zadziwiająco skutecznym i odpornym na przeszkody terenowe. Znane są przypadki skutecznego trafienia po uprzednim przestrzeleniu drzewa grubości ludzkiej ręki.

W tych pociskach zamiast ładunku śrutowego znajduje się jednolita kula, a nabój od góry nie jest zabezpieczony zatyczką. Kule mogą być ołowiane (z różnymi domieszkami) lub metalowe w plastykowej osłonie. Nie mają płaszcza z innego metalu. Skośne bruzdy na ściankach pocisku Brenneke ułatwiają jego przejście przez czok lufy. Żebra pomiędzy bruzdami zostają w czoku spłaszczone, zmniejszając kaliber pocisku (a zatem i tarcie) i umożliwiając mu opuszczenie lufy.

Skuteczność rażenia zwierza na polowaniu w zasadzie nie podlega dyskusji. Podstawowy problem leży w celności brenek.

Jeżeli lufa jest cylindryczna, to taki luźny pocisk opuszcza ją mówiąc najdelikatniej „jak sam sobie chce”

Zatem niestety breneka ma istotne wady:

  • Jest mało precyzyjny, więc jest raczej stosowany na krótkich dystansach – nie więcej niż 40 metrów.
  • Niestety ma duży zasięg, bo nawet do 2.000 metrów, co przy kiepskiej celności czyni go bardzo niebezpiecznym.
  • Ma duże skłonności do rykoszetowania co dodatkowo zmusza do rozwagi przy użytkowaniu tej amunicji.

Mimo to warto jest zawsze mieć przy sobie brenekę i przy spotkaniu dzika na polowaniu na kaczki posłać mu ją celnie za ucho

Pociski tego typu mają także zastosowanie militarne, np. do odstrzeliwania zawiasów w drzwiach. Ponadto używa się ich w niektórych krajach jako ładunek strzelb policyjnych przy tłumieniu zamieszek ulicznych, co przy średnich dystansach (z powodu stosunkowej nieforemności – spłaszczony czubek – prędkość jest bardzo szybko wytracana) pozwala zastąpić groźniejszy w skutkach karabin. Z drugiej strony, ze względu na dużą masę tego pocisku (a zatem i pęd) po jego wystrzeleniu, trafienie nim niesie duże prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych obrażeń wewnętrznych (pocisk jest pełny i nie deformuje się łatwo po uderzeniu w cel, więc ma o wiele większą zdolność penetracji).

Pociski zostały zaprojektowane w 1898 roku. Nazwa wywodzi się od twórcy, niemieckiego konstruktora broni i amunicji Wilhelma Brenneke.

Gęś Zbożowa

Fot: ptakiozdobne.pl

Do Polski zlatuje jesienią i zimą, zaś miejsca gniazdowania ma na północy Skandynawii i Rosji. Zimują głównie w Zachodniej Polsce.

Nie jest więc w naszym kraju gatunkiem lęgowym. Jest za to najliczniejszą z gęsi przelatujących przez nasz kraj.

W okresie zimowania przeważnie bytuje na polach uprawnych, gdzie żywi się oziminami oraz ziarnami pozostałymi na ścierniskach.

Długość do 90 cm, rozpiętość skrzydeł do 170 cm, masa do 3,9 kg. Brak u tego gatunku wyraźnego dymorfizmu płciowego, samiec jest nieznacznie większy od samicy.

Upierzenie ma podobne do gęgawy, jednakże upierzenie jest znacznie ciemniejsze.

Od gęgawy różni się dziobem i paznokciem – mają pomarańczową przepaskę na czarnym dziobie  

Fot: ptakiozdobne.pl

Polowanie

Na gęsi poluje się na ciągach i przelotach (z zasiadki na trasie) oraz na żerowiskach. Można też polować z czatowni lub z podchodu co jest niemałym wyzwaniem. Najlepsze efekty daje polowanie z wykorzystaniem bałwanków i za pomocą wabika. Koniecznie trzeba mieć dobrego aportera.

Broń gładkolufowa, śrut nr 2-0 o średnicy 3,5 mm do 4,0 mm.

Okresy polowań:

  • Od 1 września do 21 grudnia
  • Na terenach województw: zachodniopomorskiego, lubuskiego, wielkopolskiego i dolnośląskiego od 1 września do 31 stycznia.

Co to jest superfetacja?

Fot: zajeczaki.pl

To inaczej ciąża dodatkowa – to zapłodnienie komórek jajowych owulujących w następujących po sobie cyklach, czyli powtórne zapłodnienie samicy w czasie trwania ciąży.

W tym samym czasie rozwijają się więc płody z komórek jajowych pochodzących z kolejnych cykli owulacyjnych, mają one różny wiek.

Zjawisk to występuje naturalnie u niektórych zwierząt, np. u zajęcy, rzadziej u niektórych gryzoni, torbaczy, koni i owiec.

Płochacz niemiecki

Fot: psy.pl

Wachtelhund to po niemiecku pies na przepiórki.

Rasa jest blisko spokrewniona ze spanielem – jest często nazywany spanielem niemieckim – wyżłem niemieckim długowłosym i posokowcami.

Pies średni, osiąga w kłębie wzrost 48 – 54 cm (psy) i 45 – 52 cm (suki). Waga dorosłego osobnika nie powinna przekraczać 25 kilogramów. Płochacz niemiecki jest psem o silnym kośćcu, muskularnym i bardzo zwinnym.

Ciekawostka – Wachtelhund ma suche fafle (nie ślini się).

Posiada długi, gęsty, falowany włos, który rozkłada się na całej długości ciała. Najczęściej występującym umaszczeniem jest jednolicie brązowe lub brązowo – dereszowate, zdarza się też żółte. Jego długi włos wymaga regularnego wyczesywania.

Jest to pies, który potrafi perfekcyjnie wypłoszyć zwierzynę z lasu i kryjówek. W odróżnieniu do spanieli posiadają one dużą ciętość w stosunku do drapieżników, a nawet grubego zwierza. Często wykorzystywany jest jako dzikarz lub do wypłaszania zwierzyny drobnej z gęstych krzewów bądź upraw rolnych.

Fot:psy.pl

Jest psem wytrwałym, potrafi wypędzać zwierzynę z daleka i skutecznie kierować ją na linię myśliwych. Po odpowiednim szkoleniu daje się prowadzić po łuku – oznacza to, że podczas polowania pies nie przekracza wyznaczonego rejonu, nawet jeżeli tropiona zwierzyna go opuści.

Należy do psów wszechstronnych, które mogą wykonywać wszystkie prace myśliwskie. Szczególnie prace po strzale są pasją płochacza

Dysponuje bardzo dobrym dolnym wiatrem, a przy tym wykazuje wielką ochotę do tropienia. Głośno oznajmia znalezienie tropu.

Płochacze niemieckie posiadają silne instynkty łowieckie, dlatego też nie mogą żyć pod jednym dachem z innymi, małymi zwierzętami (chyba, że zostaną wprowadzone do domu w wieku szczenięcym i od maleńkości przyzwyczajane do obecności innych zwierząt).

Lubi też pracę w wodzie, a aportowanie sprawia mu radość

Fot: rasypsow24.cba.pl

Poza tym energiczny, odważny i wierny swojemu panu. Może być trzymany w mieszkaniu, jednakże psy zdecydowanie najlepiej czują się w przestrzeniach wiejskich bądź w domkach jednorodzinnych. Warto mu zapewnić długie spacery.

Czworonogi mają przyjazne usposobienie i są bardzo dynamiczne. Niezbędne wydaje się ich stymulowanie i pobudzanie do myślenia. Czworonogi są z natury rzeczy bardzo inteligentne i szybko się uczą. Kochają zabawy z właścicielami.

Jest podatny na układanie – z jego wychowaniem powinien poradzić sobie nawet mniej doświadczony właściciel

W stosunku do dzieci zachowują się zazwyczaj poprawnie, jednak – zważywszy na ogromne pokłady energii – nie powinny mieszkać w domach z bardzo małymi dziećmi.

Podlega próbom pracy.