Wymogi te zostały określone w Regulaminie prób i konkursów pracy psów myśliwskich opracowanym przez Zespół Komisji Kynologicznej Naczelnej Rady Łowieckiej.
Ocenie podlegają nie tylko cechy wrodzone psa, ale również umiejętności nabyte podczas szkolenia.
- Wyłącznie psy zarejestrowane w Związku Kynologicznym w Polsce lub w organizacji zrzeszonej w FCI
- Mają ukończone 9 miesięcy. Górnej granicy generalnie nie ma – ustala się ją dla niektórych grup psów ustala się ja przed próbami – np. dzikarze i norowcy do 24 miesiąca życia.
- U niektórych psów sprawdza się posiadanie dyplomu z konkursów norowców czy dzikarzy (np. u jamników).
- Właściciele nie mogą być zawieszeni w prawach członków.
- Na początek zawsze sprawdza się reakcję na strzał – lękliwe psy wyklucza się z konkursu.
- Nie mogą brać udziału psy chore, kastraty, monorchidy (z jednym jądrem), kryptorchidy (bez jąder), grzejace się i wysokocieżarne suki.
- U dzikarzy sprawdza się czas odnalezienia dzika oraz stopień wrodzonej ciętości i skłonności do oszczekiwania zwierza podczas atakowania go oraz do głoszenia uchodzącego dzika,
- U posokowców sprawdza się czas poszukiwania rannej zwierzyny w warunkach naturalnego łowiska.
Próby i konkursy pracy psów myśliwskich to cykl dorocznych imprez organizowanych przez Polski Związek Łowiecki, których celem jest sprawdzanie i podnoszenie jakości użytkowej psów myśliwskich
Kordelas został wynaleziony bardzo dawno temu. Właściwie funkcjonował od czasu, gdy zaczęto stosować narzędzia z żelaza. Właściwą formę przyjął w średniowieczu – jako mocny, długi nóż o wąskim, szpiczastym ostrzu, z solidną rękojeścią, służący do dobijania rannej zwierzyny. Myśliwy uzbrojony w kuszę czy też archaiczną broń palną, było tak aż do XIX wieku, nie miał innej możliwości uśmiercenia grubego zwierza jak tylko przez skłucie go kordelasem w serce.
Tak, myśliwi mogą wzajemnie użyczać sobie broń i amunicję myśliwską.